آسمان ابری

سالها میگذرد و آدمیزاد با دردهایش با رنج هایش با نبودن ها و نداشتن ها خو میگیرد یادش میرود که بود و چه شداما یک روز یک آدم ساده می آید و تو را به گذشته ی دور،به گذشته ی بی درد پرت میکند آنوقت است که میسوزی و آتش میگیری به خاطرت می آید رنج هایت دوست صمیمی تو نیستند مال تو نیستند اما کسی آن ها را به تو هدیه کرده است خودش تو را تغییر داده و بخاطر تغییر تنهایت گذاشته و تو ماندی و یک من گمشده در انبوهی از واژه ها مثل درد مثل عشق... آسمان ابری...

96.7.17

کوچکتر که بودم فکر میکردم دنیا جای قشنگیست برای زندگی...

همه را دوست داشتم و فکر میکردم همه ی آدم ها خوب هستند

قصه هایی را که پایان خوش داشت باور میکردم.منتظر بودم همه چی خوب شود هر چند که دوران کودکی من با

آسمان ابری...